Je staat op het punt waarop je weet dat er iets moet veranderen al weet je niet precies wat.  Misschien ervaar je stress, onzekerheid of het gevoel dat je vooral bezig bent met wat anderen van je verwachten. De druk vanuit je werk, thuis, je sociale leven en vanuit sociale media nemen toe. Je wilt vooruit, maar welke richting kies je? En welke begeleiding heb je nodig?

Stel je voor dat je door de bergen in een diep bos wandelt. Om je heen staan stevig gewortelde eeuwenoude bomen. Je komt op een kruising. Je durft niet te kiezen omdat je niet zeker weet welk pad naar jouw levensdoel leidt. Een stemmetje begint zich te roeren. Je had je beter moeten voorbereiden. Je gaat een dialoog aan met je brein die zich afvraagt hoe dom je wel niet bent om de mobiel niet op te laden, geen kompas kan lezen en je alleen in het bos te begeven. De gedachten volgen elkaar steeds sneller op.

Wat als ik de weg niet meer terugvind? Wat als ik hier alleen blijf? Wat als ik een verkeerde keuze maak? De spanning groeit. Je raakt gefrustreerd, misschien zelfs boos op jezelf. Het voelt alsof je vastloopt en verdwaalt tussen bomen en struiken terwijl je eigenlijk alleen maar verder wilt.  Elke schaduw lijkt gevaarlijk. Het bos voelt bedreigend. Dat geeft angst en elke verkeerde afslag voelt als bewijs dat je hebt gefaald. Hoe harder je probeert een oplossing te vinden, hoe meer je verstrikt raakt in alle gedachten die om aandacht vragen.

En juist op dat moment raak je steeds verder verwijderd van iets wat heel natuurlijk is: vertrouwen op jezelf. Luisteren naar wat je werkelijk nodig hebt. Stilstaan, kijken, voelen en opnieuw verbinding maken met de richting die bij jou past. 

Het bos verander je niet. Jij hebt wel dat vermogen om jezelf te veranderen en met omstandigheden om te gaan.